|
|
|
 Urodził
się 4 października 1907 roku we Lwowie. Znany jako "Spirytus" lub "Romek" był
wychowankiem lwowskiej Pogoni. Początkowo grał na pozycji pomocnika lub
napastnika w rezerwach lwowskiej drużyny. Dopiero później stał się etatowym
bramkarzem Pogoni, a z czasem reprezentacji Polski.
Zajmował się nie tylko piłką nożną. Uprawiał również lekkoatletykę, piłkę
ręczną, hokeja na lodzie, koszykówkę i siatkówkę.
W opinii wielu kibiców uznany za najlepszego bramkarza międzywojennej Polski.
Debiutował w ekstraklasie w barwach Pogoni Lwów 6.05.1928 r. Od tamtej pory
przez ponad 11 lat opuścił tylko 5 meczów ligowych. Został w tym czasie
trzykrotnym wicemistrzem Polski. Kibice doceniali jego niecodzienną sprawność,
bardzo dobrą technikę i elegancję w grze. Wśród kolegów z boiska był
niekwestionowanym autorytetem. Ze względu na sylwetkę (61 kg, 176 cm) i styl
bronienia często porównywany był do czeskiego bramkarza F. Planiczki.
W chwili debiutu w lidze państwowej miał 21 lat, ale dzięki ciężkiej pracy na
treningach i bardzo rygorystycznemu sportowemu trybowi życia futbol czynnie
uprawiał przez następne 20 lat. Był rekordzistą ekstraklasy pod względem liczby
występów (234). Od 9.11.1930 r. do wybuchu II wojny światowej zagrał we
wszystkich spotkaniach Pogoni Lwów w pełnym wymiarze czasowym (174 występy).
5.07.1931 r. zadebiutował w reprezentacji Polski w meczu Łotwa- Polska w Rydze.
W Mecz przeciwko Danii (4.10.1936 r.) był jego ostatnim występem w kadrze.
Wszystkich meczów w reprezentacji miał 21 (18 oficjalnych).
W 1936 roku wziął udział w Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie. Polacy zajęli tam
4 miejsce, a bramkarz Albański należał do najlepszych w kadrze.
Zawsze uwielbiany przez kolegów z boiska, słynął ze skromności i szczerości. W
Pogoni Lwów był kapitanem drużyny. W czasach okupacji sowieckiej grał we
lwowskim Dynamie (1939-40 r.) i Spartaku (1941 r.).
Z Resovią związał się zaraz po wojnie. W Rzeszowie głośno mówiono o
zaangażowaniu tak znanego i cenionego sportowca i trenera. Albański przywiózł do
Rzeszowa sprzęt sportowy w postaci dwóch par butów oraz trzech piłek. Był to
wkład niemały jeśli się weźmie pod uwagę, że był to powojenny rok 1944. W
Resovii łączył grę w piłkę z praca trenerską. Piłkarze pod jego wodzą
grali cotygodniowe mecze gromadząc publiczność dochodzącą do liczby 4 tysięcy.
W roku 1945 wyjechał na Górny Śląsk, gdzie pracował jako technik-górnik w
Głównym Instytucie Górniczym oraz prowadził drużynę katowickiej Pogoni.
Sprowadził tam również na krótko innego Resoviaka- Tadeusza Hogendorfa.
Jeszcze na początku lat 50-tych Spirydin Albański pracował z piłkarzami Ruchu
Chorzów. Był również piłkarskim (1946-51 r.) i hokeja na lodzie (do roku 1963).
Odznaczony m.in. Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim
Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 28.03.1992 w Katowicach.
|
|
 Urodził
się 29 lipca 1965 r. w
Lubaczowie. Karierę piłkarską
zaczynał w Pogoni Lubaczów. W roku 1986 przeszedł do Resovii. W "pasiakach"
zadebiutował przeciwko Wiśle Kraków 14 września 1986 r. Popularny "Azja" przez 16 sezonów grał w drużynie rzeszowskich "pasiaków" w koszulce z numerem 4.
Bardzo lubiany przez
rzeszowską publiczność i bardzo skromny poza boiskiem. Mimo nie najlepszych warunków
fizycznych, swoja walecznością i opanowaniem zdobył sobie uznanie i
szacunek wśród kibiców Resovii. Według anegdoty podczas jednego z meczów z
Motorem Lublin zamiast ochraniaczy piłkarskich za getrami umieścił
zeszyty szkolne! Prawie przez całą karierę piłkarska wierny drużynie
Resovii. Pożegnany przez kibiców 26 października 2002 roku przed
meczem Resovii z Lechią Sędziszów, w której kończył swoją karierę
piłkarską. Obecnie pracuje jako trener.
|
|
 Urodził
się 26 kwietnia 1920 r. w Górze Ropczyckiej.
Wychowanek Resovii. Należał do historycznego tercetu napastników
Resovii: Baran- Hogendorf- Wróbel. W pierwszej drużynie „pasiaków”
zadebiutował w 1936 roku. Grał na pozycji prawego łącznika. Już w wieku
juniora rzeszowska prasa opisywała jego szybkość i strzały na bramkę. W
sezonie 1936-37 przyczynił się do sukcesu Resovii, jakim było
mistrzostwo Okręgu Lwowskiego i gra w eliminacjach o ligę państwową. 11
sierpnia 1937 roku został powołany prze Józefa Kałużę na mecz
reprezentacji Polski z drużyną „Vienny”. Grając na środku ataku zdobył w
20 minucie swoją pierwszą bramkę w kadrze. Był pierwszym piłkarzem
Resovii grającym w reprezentacji Polski. Bardzo szybko został zauważony przez
działaczy klubów pierwszej ligi. W 1938 roku odszedł razem z Tadeuszem Hogendorfem do Warszawianki. W roku 1938 pojechał na pierwsze dla Polski
Mistrzostwa Świata w piłce nożnej do Francji. Grał w historycznym
ostatnim przedwojennym meczu reprezentacji z Węgrami 27 sierpnia 1939
roku. W tym samym roku, razem z Taduszem Hogendorfem został powołany na
obóz szkoleniowy dla młodych talentów, prowadzony przez słynnego trenera
Arsenalu Londyn- Alexa James'a. W czasie okupacji walczył jako żołnierz Armii Krajowej na
Podkarpaciu. Po wojnie miał krótki piłkarski epizod w BOP Baltii Gdańsk,
a później przeszedł razem z Hogendorfem do ŁKS Łódź (1945-58). W łódzkim
klubie tworzył tercet czołowych strzelców razem z dawnymi kolegami z Resovii Tadeuszem Hogendorfem i Marianem Łączem. Dziesięciokrotnie
zaliczany był do jedenastki najlepszych piłkarzy w kraju. Strzelił w 1948 roku 14
bramek, w ’49 r.- 11, a w ’50 r.-18 (drugie miejsce wśród strzelców
ligi). Mistrz Polski i i zdobywca Pucharu Polski w barwach ŁKS. Słynął z
wykonywania rzutów wolnych, które bił bardzo celnie i z ogromną siłą. W latach
pięćdziesiątych trenował młodzieżowe grupy ŁKS, a w 1956 i na początku
lat 60-tych był trenerem pierwszego zespołu ŁKS. W całej swojej karierze
rozegrał 9 spotkań w kadrze, z którą pożegnał się po meczu Polska –
Węgry (04.06.1950 r). Najstarsi kibice Resovii do dziś rozmyślają jak
potoczyłyby się losy przedwojennej Resovii, gdyby udało się zatrzymać
najpopularniejszych sportowców przedwojennego Rzeszowa Stanisława
Barana i Tadeusza Hogendorfa. Po rozstaniu z Łódzkim Klubem Sportowym,
prowadził: Włókniarz Łódź, Orzeł Łódź, Włókniarz Pabianice, Wisłokę
Dębica, Radomiaka oraz Pilicę Tomaszów. Był ulubieńcem publiczności
rzeszowskiej i łódzkiej. Osobą ogromnie szanowaną w Łodzi, czego dowodem
był jego wybór na radnego tego miasta. Zmarł 12.05.1993 roku w Łodzi.
|
|
 Urodził
się w Racławówce koło Rzeszowa w 1895 r.
Brat Józefa, również wybitnego sportowca Resovii. Jako uczeń
II Gimnazjum im. Sobińskiego, zaczynał swoja karierę w Resovii od piłki
nożnej, w którą grał w latach 1907-1918. Później trenował biegi, w których
największe sukcesy odnosił na średnich i długich dystansach, a także na
popularnych w tamtych czasach biegach ulicznych. W 1914 roku na rozgrywanych w
Krakowie mistrzostwach Galicji Zachodniej zajął I miejsce w biegu na 1500 m.
Uprawiał także
szermierkę, tenis, narciarstwo, pięciobój nowoczesny i boks. Podczas
I wojny światowej w I Brygadzie Legionów Polskich. Po wojnie przeniósł
się do Lwowa. Szczyt formy osiągnął będąc już zawodnikiem Pogoni Lwów.
Zdobył 4 tytuły mistrza Polski w biegach na 1500 i 5000 m. Po
zakończeniu kariery sportowej był aktywnym działaczem i organizatorem
sportowym. W roku 1921 wybrany na przewodniczącego Wydziału Spraw
Sędziowskich w Poznańskim Związku Okręgowym Piłki Nożnej. Był
współtwórcą życia sportowego i organizatorem wielu imprez sportowych w
Rzeszowie, Lwowie i Poznaniu. Wchodził w skład kierownictwa polskiej
ekipy na olimpiadach w 1924 r. w Paryżu i w 1928 r. w Amsterdamie. W
latach 1936-39 był wykładowcą i zastępcą dyrektora Centralnego Instytutu
Wychowania Fizycznego. Internowany przez Niemców w czasie II wojny
światowej. Autor pierwszych w Polsce podręczników sportowych "Lekka
atletyka" i "Boks". W dowód uznania zasług dla sportu otrzymał jako
jeden z pierwszych w Polsce odznakę Zasłużonego Działacza Kultury
Fizycznej. W 1970 w swojej relacji ustnej potwierdził istnienie
rzeszowskiej Resovii już w 1905 roku. Uczestniczył w obchodach 70- lecia
Resovii. Zmarł w 1981 roku.
|
|
 Urodził się 4
marca 1899 r. w Racławówce pod Rzeszowem, w
rodzinie kolejarskiej (sześcioro rodzeństwa)
Tomasza i Zofii Gubernat, z której aż czterech synów uczestniczyło w
walkach o niepodległość Polski (1918-1920). Młodszy brat Jana,
również wybitnego sportowca Resovii. Pierwsze
lekkoatletyczne kroki stawiał w barwach Resovii na błoniach w Staroniwie
Dolnej (okolice dzisiejszego stadoinu).
Po
służbie w armii austriackiej (ukończył tam Szkołę Oficerów Rezerwy w Ołomuńcu),
wstąpił do Wojska Polskiego i przeszedł szlak bojowy z 1 Pułkiem Piechoty Ziemi
Rzeszowskiej, walcząc m.in. o Lwów (1918).
Specjalizował się w rzucie dyskiem i pchnięciu kulą. .
Startował w
barwach: Resovii, Pogoni Lwów (1921-1928), AZS Poznań (1929), AZS
Warszawa (1930) i Legii Warszawa (1931).
9-krotny reprezentant Polski w
meczach międzypaństwowych w latach 1922-29 (18 startów, 5 zwycięstw
indywidualnych), 13-krotny rekordzista Polski: w kuli - od 11.945 m w
1923 r. do 13.34 m w 1928 r. oraz w dysku - od 41.43 m w 1926 r. do
44.20 m w 1928 r. 19-krotny medalista mistrzostw Polski, w tym mistrz
kraju w pchnięciu kulą (1922, 1923, 1926) i rzucie dyskiem (1926, 1927,
1929). Rekordy życiowe: w kuli - 13.35 (21.04.1928 r. Kraków) i w dysku
- 44.89 (26.08.1928 r. Kórnik) i w rzucie młotem - 32.80 (16.10.1927 r.
Przemyśl).
Jako niezwykle uzdolniony sportowo oficer został skierowany
na roczny kurs w CWSGiS w Poznaniu (1925), po którym objął stanowisko
kierownika Ośrodka Wychowania Fizycznego przy Dowództwie IV Okręgu
Korpusu (Lwów). Do
tytułu mistrza Polski wystartował jako zawodnik Pogoni Lwów, a później
AZS Poznań. Z tego drugiego klubu awansował do reprezentacji narodowej i
uczestniczył z nią w igrzyskach olimpijskich 1928 r. w Amsterdamie. Nie
odniósł tam sukcesu, bo rzucił dyskiem tylko 41,77 m, co nie wystarczyło
do zakwalifikowania się do końcowej rozgrywki o medale. Po igrzyskach
podjął służbę w Wojsku Polskim, w szeregach którego awansował do stopnia
oficerskiegoW
1928 r. powrócił do Poznania, gdzie został instruktorem (lekkoatletyka,
boks, gry sportowe) w CWSGiS, która była pierwszą kuźnią kadr sportowych
II RP. Wraz z uczelnią (1929) przeniósł się do Warszawy (CIWF), zdał
egzamin eksternistyczny (1932), odbył kurs gimnastyczny w duńskiej
miejscowości Ollerup, stając się z czasem czołowym organizatorem lekkiej
atletyki, wykładowcą, instruktorem i dowódcą kompanii na licznych
kursach wojskowych. Poza tym: działacz PZLA i PKOl, sędzia, trener,
współautor podręczników sportowych: "Zasady nauczania lekkiej atletyki"
(z Cz. Mierzejewskim i W. Humenem) oraz "Piłka siatkowa - podręcznik dla
gracza" i "Gry sportowe" (z W. Kwastem). Odznaczony Srebrnym Krzyżem
Zasługi (1931). W warszawskiej AWF (od 1938 r. zmiana nazwy uczelni
dawniejszego CIWF) pracował do chwili mobilizacji w 1939 r. jako
instruktor na stanowisku oficera sztabowego. 24 sierpnia 1939 r. wyjechał
do 27 p.al. we Włodzimierzu Wołyńskim. Tam lub w okolicach miasta
dostał się do niewoli sowieckiej i przez Szepietówkę do obozu w
Kozielsku. Na podstawie listy transportowej NKWD nr 029/1 z kwietnia
1940, poz. 79, tp. 1927 został wywieziony do Lasku Katyńskiego i tam
zamordowany (zidentyfikowany pod nr 1856).
W 2008 roku pośmiertnie mianowany na stopień majora. 24 kwietnia tego samego roku kibice
warszawskiej Legii z okazji akcji "Katyń, ocalić od zapomnienia" posadzili na
stadionie Legii "dąb pamięci" upamiętniający zasługi majora Bilewskiego.
|
|
 Urodził
się
9 października 1968 r. w
Rzeszowie. Wychowanek szkółki piłkarskiej Resovii. Jeden z najbardziej utalentowanych
obrońców w historii resoviackej piłki. Grał na pozycjach bocznego i
środkowego obrońcy z numerem 5. Mieszkał kilkanaście metrów od stadionu Resovii i od najmłodszych lat kibicował "Malcie". Szybko awansował z
drużyny juniorów do rezerw Resovii i w końcu do pierwszej drużyny. W wieku 18 lat zadebiutował w drugoligowej Resovii
(wiosna 1987 roku, mecz Resovia- Korona Kielce). Charakteryzował się
dobrymi warunkami fizycznymi i doskonałym wyszkoleniem technicznym. Po
odejściu z Resovii karierę kontynuował w pierwszoligowej Zawiszy
Bydgoszcz (91-92), Karpatach Krosno (92-94), Stali Stalowa Wola (94-96),
Zelmerze Rzeszów.
|
|
 Mjr
Mieczysław Samołyk urodził się 10 sierpnia 1890 roku w Rzeszowie. Syn Marcina i
Anny z domu Leśniowskich. Należał do grupy uczniów I Gimnazjum w Rzeszowie,
którzy zapoczątkowali działalność Klubu Sportowego "Resovia".Był jednym z
założycieli szkolnych drużyn piłkarskich. Już jako 15-letni uczeń C.K. I
Gimnazjum w Rzeszowie wyróżniał się sprawnością fizyczną i aktywnością sportową.
Z ćwiczeń w rzeszowskim "Sokole" wyniósł znakomite umiejętności gimnastyczne.
Nie tylko grał w piłkę, ale również jeździł popisowo na łyżwach i nartach. W
latach 1907 – 1911 przewodniczył wydziałowi KS "Resovia". Często po przegranych
meczach piłkarskich "Resovii" z żalem powtarzał: " Ja tę Resovia zakładałem za
panowania Austriaków, a co oni z nią zrobili?" Członek Związku Strzeleckiego i
Polskiej Organizacji Wojskowej. Po maturze przeniósł się do Krakowa , gdzie
ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W mundurze porucznika wojsk
austriackich uczestniczył w I wojnie światowej na froncie bałkańskim. Po
zwolnieniu z niewoli serbskiej dostał się do Francji do Armii gen. Józefa
Hallera. Uczestnik Powstań Śląskich i Wojny 1919-1920. Podczas wojny polsko -
bolszewickiej dostał się do niewoli, ale dzięki negocjacjom z udziałem gen.
Władysława Sikorskiego wymieniony został za brygadiera Armii Czerwonej. Po
wojnie polsko – bolszewickiej służył w 1 pułku piechoty Legionów i Korpusie
Kadetów nr 1. Od 1939 roku w stanie spoczynku. Był kierownikiem administracyjnym
w Państwowych Zakładach Lotniczych w Rzeszowie. We wrześniu 1939 r. w Dowództwie
Grupy Obrony Lwowa. W randze kapitana był członkiem sztabu dowodzącego obroną
miasta. 22 września po przekazaniu miasta Armii Czerwonej został aresztowany i
razem z innymi oficerami przewieziony do obozu w Starobielsku.
Wiosną 1940 r. siedzibie NKWD w Charkowie został razem innymi oficerami, jeńcami
obozu starobielskiego zamordowany strzałem w tył głowy. Ostatni jego list
rodzina otrzymała z datą luty 1940 r. W 2007 roku pośmiertnie mianowany na
stopień majora. Odznaczony Medalem Niepodległości, medalami 1918-1921 i 10-lecia
Niepodległości.
13 kwietnia 2010 r. w 70. rocznicę zbrodni katyńskiej, działacze, sportowcy i
kibice Resovii posadzili "dąb katyński" symboliczne drzewo upamiętniające śmierć
majora Samołyka.
| |
|
|
|
klub